nieuws > Leerlingen naar conferentie ‘Duitsland Keerpunt’

nieuws > Leerlingen naar conferentie ‘Duitsland Keerpunt’

Het Liemers College doet ieder jaar mee aan Bridge to the future, een project van Stichting War Requiem. Het doel is om tijdens de Airborneherdenkingen bewustwording te stimuleren dat vrede en vrijheid niet vanzelfsprekend zijn. Het Liemers College was dit jaar met vijftien leerlingen aanwezig in Arnhem op de conferentie met als thema ‘Duitsland Keerpunt’. Roan Geurts schreef een verslag.


DOOR ROAN GEURTS (VWO-6)


Na zes lange jaren met verschrikkingen als antisemitisme, concentratiekampen en bezetting kunnen we vandaag de dag in Nederland zeggen dat we voor het 75ste jaar op rij in vrijheid leven. We lijken de Tweede Wereldoorlog maar niet te kunnen loslaten. Zo zien we dagelijks de vele monumenten, vieren we elk jaar Bevrijdingsdag en zijn er veel evenementen die in het teken staan van de oorlog.


Volkomen terecht natuurlijk, want het is belangrijk dat we herdenken wie voor onze vrijheid hebben gevochten. En nog belangrijker: dat we beseffen dat vrijheid verre van vanzelfsprekend is. Desondanks is het in de maatschappij voelbaar dat we in het reine komen met het verleden. Duitsland is al jarenlang een alom gerespecteerde wereldmacht en we beseffen maar al te goed dat we Duitsland in alles nodig hebben.


Welk moment, of welke momenten, in de relatief recente geschiedenis heeft of hebben gediend als keerpunt in de relatie van Duitsland met ons en de rest van de wereld? Dit was de vraag die centraal stond tijdens de jaarlijkse conferentie ‘Bridge to the Future’. Vrijdag 20 september zijn we met een bescheiden delegatie van het Liemers College afgereisd naar het verre Arnhem waar we, na het eten van een patatje in de zaak van positiviteitsgoeroe Emile Ratelband, onze stoel in het Musis Sacrum bestegen.


De middag werd afgetrapt door gespreksleider Anke Plättner, een bekende Duitse TV-presentatrice. Ze verwelkomde prof. dr. Jacco Pekelder. Hij is expert op het gebied van de relatie tussen Duitsland en ons landje en begon daar dan ook bevlogen over te vertellen. Hij verbaasde zich over de volledige ommekeer die Duitsland na 1945 heeft gemaakt. “De unieke mentale worsteling met het bruine verleden heeft de politieke mentaliteit totaal veranderd. Duitsers duiken daarom graag weg als Europa om Duits leiderschap schreeuwt. Dat ergert ons Nederlanders soms, want bij een al te schuldbewuste reus is het slecht schuilen”, oreerde hij.


Toen was de beurt aan Géraldine Schwarz, schrijfster van het boek ‘Les Amnésiques’. Terwijl zij geïnterviewd werd door de eerdergenoemde gespreksleider, verlangde ik terug naar het moment dat we bij de patatzaak stonden en zelfs naar de wiskundeles die ik anders op dat moment zou hebben gehad. In andere woorden: het was behoorlijk saai. Niets ten nadele van deze mevrouw, maar als je vragen krijgt uit de zaal is het wel zo leuk om ze ook daadwerkelijk te beantwoorden. Mocht je enthousiast zijn geraakt, haar boek is als een gift van de goden vertaald naar het Nederlands onder de titel ‘De Geheugenlozen’.


De pauze was nog nooit zo welkom en gaf ons de kans om even zelf na te denken over keerpunten in de geschiedenis. Ook aan de innerlijke mens was gedacht: ik heb denk ik een stuk of zes Arnhemse meisjes genomen en dan heb ik het over de typisch ‘Ernemse’ koekjes die deze naam dragen.


Na de pauze mochten onder andere Bastiaan Everink en zijn pianiste aantreden. Everink is oud-marinier en tegenwoordig operazanger. Toen werd het ineens heel concreet: Everink vertelde over het keerpunt in zíjn leven, toen hij het volledig over een andere boeg gooide en besloot om, een inmiddels zeer geprezen, operazanger te worden. Dan komt het besef binnen dat iedereen in zijn leven een keerpunt heeft meegemaakt, gaat meemaken of kán meemaken en hoe belangrijk, in het geval van de natie Duitsland en concreet in het geval van Bastiaan Everink, dat kan zijn.


Ook de jongeren kregen een podium deze middag. Onder leiding van wederom Anke Plättner discussieerden zij over diverse stellingen. Bijvoorbeeld over de invloed van sociale media en de polarisatie die daarvan het gevolg kan zijn. “Je leeft in je eigen bubbel”, vertelde een jongere ons.


De middag werd afgesloten met een interessante speech van de Duitse parlementariër Otto Fricke, die de Nederlandse taal verrassend goed beheerst. Fricke vertelde waarom het belangrijk is dat Duitsland leert om te gaan met modern leiderschap in de EU. In zijn visie is dat niet alleen van belang voor Duitsland zelf maar ook voor Europa. De Europese verworvenheden zijn gebaseerd op wederzijds vertrouwen en solidariteit. Om deze in een snel veranderende wereld te behouden en ook om evenwicht te bewaren, moet Duitsland leiderschap tonen zonder zich te gedragen als ‘de leider’.


Nog tijdens het applaus voor Otto Fricke zijn wij vertrokken om onze trein te halen. Terwijl we wachtten tot die ons afzette op het station van onze hometown, dacht ik na over de conclusie die we uit deze middag kunnen trekken. Wat was nu het keerpunt van Duitsland? Om eerlijk te zijn, is er nog steeds geen echt moment aan te wijzen. Maar dat is ook niet het belangrijkst, veel belangrijker is om met als motto ‘nie wieder’, het verleden te accepteren, ervan te leren en naar de toekomst te kijken. Duitsland zal zich meer en meer profileren als economische motor van Europa en wij zullen ervan profiteren. En Emile Ratelband bakt lekkere patat.



Terug naar overzicht